Takich opowieści nam trzeba. Cudnie zilustrowana. Nie trzeba tu więcej słów, wszystkiego jest w sam raz, a zaduma i zachwyt nad rozsądnym gospodarowaniem słowem i wyczuciem sytuacji pozostaje w głowie, przesłanie wprawia w zadumę i skutecznie rozczula.
Nie czytałam "Domu na głowie" ani "Domu nad rozlewiskiem". Ale historie o ukochankach połknęłam na urlopie z przyjemnością. Autorka powieści ma lekkie pióro, ładnie podzielone i uporządkowane rozdziały sprzyjają lekturze i porządkowaniu kolejnych historii miłosnych mniej lub bardziej dojrzałych, przebojowych, pięknych.
Love Hilton mieszka z romantycznym uporządkowanym narzeczonym Joelem. Jest szczęśliwa u boku odpowiedzialnego i pracowitego człowieka, ambitnego doktora, który pnie się po szczeblach kariery i planuje ich przyszłość. Kiedy umiera jej mama, wraca do rodzinnego miasta, żeby wspierać swojego tatę. Po ośmiu latach spotyka też swojego dawnego przyjaciela ze szkolnych lat, ulubieńca rodziny, optymistycznego i przystojnego Brandona Munro.
.png)
"Nie przypisujmy kłopotów Rzymu przeludnieniu. Kiedy Rzymian było tylko dwóch, jeden zabił drugiego". Gulio Andreotti
Od lat czytam książki wydawane przez wydawnictwo Czarne i po raz pierwszy natknęłam się na typ reportażu z nutą kryminału i thrillera! Historię z pozoru prostą, a jednak skomplikowaną, opisaną na 464 stronach. A nastawienie do bohaterów z każdym kolejnym rozdziałem może ulegać zmianie. Bo szczegóły opisywanej zbrodni nie pozostawiają złudzeń. Rzym nie jest tu miastem do zachwytów turystycznych czy religijnych uniesień. Pokazuje raczej schyłek człowieczeństwa, upadek wszelkiej moralności i degenerację młodego pokolenia.
To moja trzecia niezwykle trudna i smutna lektura autorstwa Jeana Hatzfelda, bez lukru, przeniknięta bólem, szczerością i wspomnieniami najbardziej krytycznych momentów, prawdą o człowieku. Nie da się jej przeczytać na raz, zbyt dużo w niej emocji, bólu, strachu. Zbyt trudno to zrozumieć, że "Ludobójstwo to nieludzki plan wymyślony przez ludzi, zbyt szalony i metodyczny".
„Księga umarłych” czyta się lekko, z lekkim zachwytem nawet, bo o niby o śmierci, ale tak naprawdę więcej o miłości, tęsknocie, codziennych prostych czynnościach, które wypełniają życie z bliskimi, napotykanych trudnościach, czułości wobec najbliższych. Ogromna miłość do babci, która z wyczuciem zadbała o wychowanie, troska o tatę, strach i poczucie bezsilności wobec chorej psychicznie, niezrównoważonej matki. Wspomnienia bliskich zmarłych, urywane strzępki z ich życia. Ale spojrzenie też na świat poza człowiekiem i miejsce na odchodzenie zwierząt w swoim życiu. To celebracja życia, relacji międzyludzkich, codzienności w konfrontacji ze śmiercią. Czasem też przerażająca pustka po utracie, bezsilność i wołanie o ratunek.
Genialna książka, która opisuje wszystko, co chciałoby się wiedzieć o umieraniu, śmierci. Przełamuje tabu i całą powagę towarzyszącą śmierci, ale z szacunkiem i rzetelnością podchodzi do zagadnienia, by pomóc zrozumieć czym jest śmierć, oswoić strach i smutek, które są jej nieodłącznymi częściami. Pozostawia też zagadkowość, która towarzyszy człowiekowi od wieków.
"Nikt nigdy nie napisze całej prawdy o tej tajemniczej tragedii... Ludobójstwo to nie jakiś krzak, który wyrasta z dwóch czy trzech korzeni, ale splot korzeni, które gniły pod ziemią i nikt tego nie zauważył... Jest czymś więcej niż wojna, ponieważ jego zamiar trwa na zawsze, nawet jeśli nie zostało uwieńczone sukcesem. To zamiar ostateczny".
"A teraz Tobie podaruję biel. Przekażę Ci tylko to, co białe; to, co zostaje białe, mimo że się brudzi. Nie będę już dłużej pytać samej siebie, czy powinnam Ci oddać moje własne życie".
Dobry reportaż Katarzyny Kobylarczyk porusza kwestie kradzieży i niewyjaśnionych zaginięć dzieci w czasach dyktatury frankistowskiej. Czyta się z dreszczem i niedowierzaniem.
"W pałacu Słońca, na samiuśkim końcu świata mieszkają Trzy Zorze - siostry prządki – które przędą, układają i przecinają złote nici ludzkiego losu. I kiedy rodzi się dziecko, Zorze przychodzą, przynoszą nić jego losu i każdemu dziecku dają jakiś dar”. To baśniowa opowieść o umieraniu, śmierci, towarzyszących emocjach na różnych etapach cierpienia. Jako zachęta do rozmowy, udźwignięcia trudnego tematu związanego z utratą bliskiej osoby.
Alicja Dyrda autorka książki, twórczyni serwisu dziecisawazne.pl i redaktor naczelna Natuli.pl mierzy się w książce z trudnym pojęciem śmierci w pojmowaniu dzieci. Ugryzienie takiego tematu to nie lada wyzwanie. Ilustracje wykonała znakomita Ola Woldańska-Płocińska. I tak powstała cenna i smutna opowieść.
O wojnie, okrucieństwie, przemocy, brutalnych praktykach wobec więźniów można pisać ładnym językiem. Przekład z koreańskiego na pewno nie był łatwy, narracja jest w 1 i 3 osobie, w formie bezpośredniej i drugiej do czytelnika. Podobnie odbiór nie należy do najłatwiejszych. Te zmiany narracji dopiero w pewnym momencie stają się oczywiste, a historie oglądamy z różnych perspektyw. Historia masakry z 1980 roku w południowokoreańskim mieście Kwangju zyskuje na sile z każdym kolejnym rozdziałem. Zbrodnia pokazana jest z różnych stron uczestników, z ust wielu świadków.
.png)
"Nikt mnie nie rozumie... Ani lekarz, ani pielęgniarki. Wszyscy są tacy sami. Nikt się nawet nie stara zrozumieć. Zamiast tego dają mi leki i kłują zastrzykami".
"Możemy przeżyć bez wszystkiego poza miłością"
Poetycka powieść Sarah Crossan to zdecydowany głos przeciwko karze śmierci, niesłusznym oskarżeniom, wadom systemu sprawiedliwości. Przy pomocy minimum słów niezwykle trafnie dobranych i zestawionych autorka kreśli historię amerykańskiej rodziny, której losy wywołują w czytelniku dużo emocji.
Czarująca, cudna opowieść o człowieku. Zbiór ilustracji norweskiej ilustratorki i krótkie zdania przetłumaczone na język polski przez Wojciecha Manna.
"Zamknęliście mnie tu jak zwierzę w klatce!"
.png)
„Kanał o tylko mały ścieg w tkaninie życia, to dlaczego czułam się tak, jakby ktoś wyrwał mi serce?"
Eva Andersen to 13-letnia bohaterka podwójnego życia: vlogowego i realnego. Jej rodzice mają kompletnego bzika na punkcie rejestrowania na kamerze każdej minuty jej życia. Ba! Na blogu pisali przez lata o planach na dziecko, a kiedy na teście pojawiły się dwie kreski szybko podzielili się tym w sieci. „Eva była gwiazdą internetu, jeszcze zanim wyskoczyła z macicy”.
"Teraz wiem, że jeśli ma się w sercu jakieś dobre uczucia skierowane do kogoś, nie trzeba tego kryć i zostawiać na jutro. Bo wcale nie ma pewności, że jutro nadejdzie".
