.png)
To powieść tak nostalgiczna i smutna, z dużą ilością historycznych informacji, że aż trudno się ją czyta. A opowiada o zawieszonym między dzisiejszą a dawną Italią mieście Triest. Światem, który minął i nie wróci, jako wspomnienie autorki o życiu na pograniczu, bez dopasowania, zapuszczenia korzeni, za to z całkiem przyzwoitą kawą.
Nie czytałam "Domu na głowie" ani "Domu nad rozlewiskiem". Ale historie o ukochankach połknęłam na urlopie z przyjemnością. Autorka powieści ma lekkie pióro, ładnie podzielone i uporządkowane rozdziały sprzyjają lekturze i porządkowaniu kolejnych historii miłosnych mniej lub bardziej dojrzałych, przebojowych, pięknych.
Love Hilton mieszka z romantycznym uporządkowanym narzeczonym Joelem. Jest szczęśliwa u boku odpowiedzialnego i pracowitego człowieka, ambitnego doktora, który pnie się po szczeblach kariery i planuje ich przyszłość. Kiedy umiera jej mama, wraca do rodzinnego miasta, żeby wspierać swojego tatę. Po ośmiu latach spotyka też swojego dawnego przyjaciela ze szkolnych lat, ulubieńca rodziny, optymistycznego i przystojnego Brandona Munro.
.png)
Rodzina Muminków z przyjaciółmi snuje wspomnienia, kiedy nad ich Doliną miała pojawić się ognista gwiazda i niebezpieczeństwo, które paraliżowało mieszkańców.
Gdy na świecie pojawił się Józef, dziadek uszył mu piękny kolorowy koc. Mijają lata, koc się zużywa. Mama chce go odłożyć. Józef idzie do dziadka. A ten po namyśle zamienia koc na kurtkę, kurtkę na kamizelkę, kamizelkę na chustkę...
Z ogromną przyjemnością wróciłam do serii 8+2. Pogodna rodzinka spędza pierwszą zimę i świąteczny czas w domku w lesie. Wszystko jest nowe, piece pożerają ogromne ilości drewna. Ciepło i bliskość jest na porządku dziennym, a i przygoda otwiera się przed bohaterami, ponieważ babcia marzy o powrocie do górskich miejsc, które poznała w młodości.
To moja trzecia niezwykle trudna i smutna lektura autorstwa Jeana Hatzfelda, bez lukru, przeniknięta bólem, szczerością i wspomnieniami najbardziej krytycznych momentów, prawdą o człowieku. Nie da się jej przeczytać na raz, zbyt dużo w niej emocji, bólu, strachu. Zbyt trudno to zrozumieć, że "Ludobójstwo to nieludzki plan wymyślony przez ludzi, zbyt szalony i metodyczny".
„Księga umarłych” czyta się lekko, z lekkim zachwytem nawet, bo o niby o śmierci, ale tak naprawdę więcej o miłości, tęsknocie, codziennych prostych czynnościach, które wypełniają życie z bliskimi, napotykanych trudnościach, czułości wobec najbliższych. Ogromna miłość do babci, która z wyczuciem zadbała o wychowanie, troska o tatę, strach i poczucie bezsilności wobec chorej psychicznie, niezrównoważonej matki. Wspomnienia bliskich zmarłych, urywane strzępki z ich życia. Ale spojrzenie też na świat poza człowiekiem i miejsce na odchodzenie zwierząt w swoim życiu. To celebracja życia, relacji międzyludzkich, codzienności w konfrontacji ze śmiercią. Czasem też przerażająca pustka po utracie, bezsilność i wołanie o ratunek.
Wydawnictwo Zakamarki wydało książki, które trzeba napisać:) Oni inspirują, a mama lub tata próbuje znaleźć odpowiedź. To spisywanie kart ze swojego życia, wspominanie, ubieranie w słowa i przelewanie na papier, by kiedyś dziecko, mogło zajrzeć do takiej książki, poznać, zrozumieć.
"W niniejszej Księdze zapisano wielkie i małe losy zwierząt, które przemykały po tym lesie w poszukiwaniu przygód, miłości oraz przyjaźni. Choć nie ma nic piękniejszego niż przeżywanie przygód i zdobywanie nowych wspomnień, jeszcze większą satysfakcję przynosi zapisywanie ich najbliższym."
O wojnie, okrucieństwie, przemocy, brutalnych praktykach wobec więźniów można pisać ładnym językiem. Przekład z koreańskiego na pewno nie był łatwy, narracja jest w 1 i 3 osobie, w formie bezpośredniej i drugiej do czytelnika. Podobnie odbiór nie należy do najłatwiejszych. Te zmiany narracji dopiero w pewnym momencie stają się oczywiste, a historie oglądamy z różnych perspektyw. Historia masakry z 1980 roku w południowokoreańskim mieście Kwangju zyskuje na sile z każdym kolejnym rozdziałem. Zbrodnia pokazana jest z różnych stron uczestników, z ust wielu świadków.
.JPG)
Babcia Dziergajka nie lubi gotować (dziadek robi to lepiej), plotkować z koleżankami, woli dziergać. I to jak! "Tym, których lubiła, i tym, których kochała wciąż nowe skarpety na drutach dziergała".
.png)
Przyjemnie wciągnęła i rozbawiła mnie ta historia czytana w czasie świątecznym, między kawałkiem ciasta a kubkiem kawy (mocno żałuję, że część jej została na kartach książki:(. Lekka, zabawna, ze śniegiem, rodzącym się uczuciem i przełamywaniem swoich granic i przyzwyczajeń.
Wydawało mi się, że taka pozycja dla młodzieży będzie łagodna. A jednak znokautowały mnie te krótkie rozdziały, zdecydowanie dlatego, że dotyczą masakry na dzieciach, i że wojny trwają ciągle obok nas, a okrucieństwo ludzi nie zmniejsza się.
To jedna z tych książek, które czyta się z zapałem i nie liczy stron:) Odnalazłam w niej sporo znanych historii opowiadanych przez mamę czy babcię. Nie tylko ja, bo myślę, że wielu z nas na przestrzeni dwóch trzech pokoleń odnajdzie jakieś ślady tych historii. A może mierzy się z dziwną oszczędnością, może zna w otoczeniu osoby, które okazują miłość przez jedzenie, może wykształceniem i ucieczką znalazł "furtkę do lepszego życia", może udało mu się przełamać okrutną zasadę „Kto się pod ławą urodził, nigdy na nią nie wejdzie” i cieszy go świadomość, że nie musi przez lata chodzić w tych samych butach. Może ciąży mu niskie poczucie i odnajdowanie miejsca w szeregu bez walki o swoje potrzeby i marzenia. Może genealogiczne śledztwo powoduje dziwną melancholię, bo "polska chamofobia" trwa, a chłopskie pochodzenie zwykle traktowane jest jako gorsze.
"Zamknęliście mnie tu jak zwierzę w klatce!"
Pierwszy rzut oka na okładkę książki - telegazeta? Kto to pamięta:)? Potem spotkania i wywiady z osobami, które w telewizji tworzyły: Randkę w ciemno, Miodowe lata, Rower Błażeja, Idola, 997, Klan - programy, które oglądały miliony Polaków, i które biły rekordy popularności.
"Teraz wiem, że jeśli ma się w sercu jakieś dobre uczucia skierowane do kogoś, nie trzeba tego kryć i zostawiać na jutro. Bo wcale nie ma pewności, że jutro nadejdzie".
.JPG)
Mamy tak mają. Powiedział mój syn, kiedy czytaliśmy tę książkę. Mama zaakceptowała Mallko od pierwszej chwili takiego jakim go poznała, nie miała problemu z tuleniem, kochaniem syna. "Matki już takie są. Musimy się sporo nauczyć od kobiet". Tata musiał trochę ze sobą powalczyć, przewartościować swoje wyobrażenia.
"Każdy skrywa w sobie jakąś tajemnicę, o której nie mówi, a która jednak sprawia, że jesteśmy tym, kim jesteśmy". Kontynuacja Pamiętników Wisienki to dobry pomysł, żeby nie rozstawać się z bohaterką, kiedy jej życie ulega znacznej zmianie, przestaje prowadzić śledztwa, a jej rodzina się powiększa.
