Pałace na wodzie

"Problemem bobrów jest to, że nie wystawiają faktur, nie biorą dotacji, a od ich zbawiennej działalności nie rosną wskaźniki gospodarcze". 

To dobra lektura na wiosenny czas, kiedy wszędzie słychać śpiew ptaków, lasy zmieniają się z dnia na dzień, a bobry fikają i budują kolejne pałace. To spojrzenie na geografię Polski, jej historię, kiedy bobrów było dużo, prawie wcale (po II wojnie światowej) i znów całkiem sporo. To ukłon w stronę wrażliwych przyrodników, badaczy, opiekunów, którzy wiedzą dużo, obserwują i szanują to, co się dzieje w żeremiach i ich okolicach. I to właściwie są najlepsze spacery po stawach i rozlewiskach rzek, kiedy autor poznaje je z wybranymi fachowcami, badaczami w różnych częściach kraju. Albo samotnie kroczy w dziczy, by potem coś z tego "wydłubać".

Wyspa niechcianych kobiet

Dania to nie tylko idealne buty Ecco ("są jak religia"), luksusowy dizajn, wysokie poczucie szczęścia i komfortu życia. To ciężka praca obywateli, by stworzyć idealne miejsce do życia. To szacunek do siebie, dystans do obcych, ingerencja państwa w życie obywateli, pomoc dziecku, nawet jeśli rodzic nie zgłasza takiej potrzeby. 

Nagość życia. Opowieści z bagien Rwandy

To moja trzecia niezwykle trudna i smutna lektura autorstwa Jeana Hatzfelda, bez lukru, przeniknięta bólem, szczerością i wspomnieniami najbardziej krytycznych momentów, prawdą o człowieku. Nie da się jej przeczytać na raz, zbyt dużo w niej emocji, bólu, strachu. Zbyt trudno to zrozumieć, że "Ludobójstwo to nieludzki plan wymyślony przez ludzi, zbyt szalony i metodyczny".

Księga umarłych

 „Księga umarłych” czyta się lekko, z lekkim zachwytem nawet, bo o niby o śmierci, ale tak naprawdę więcej o miłości, tęsknocie, codziennych prostych czynnościach, które wypełniają życie z bliskimi, napotykanych trudnościach, czułości wobec najbliższych. Ogromna miłość do babci, która z wyczuciem zadbała o wychowanie, troska o tatę, strach i poczucie bezsilności wobec chorej psychicznie, niezrównoważonej matki. Wspomnienia bliskich zmarłych, urywane strzępki z ich życia. Ale spojrzenie też na świat poza człowiekiem i miejsce na odchodzenie zwierząt w swoim życiu. To celebracja życia, relacji międzyludzkich, codzienności w konfrontacji ze śmiercią. Czasem też przerażająca pustka po utracie, bezsilność i wołanie o ratunek.

Sezon maczet

"Nikt nigdy nie napisze całej prawdy o tej tajemniczej tragedii... Ludobójstwo to nie jakiś krzak, który wyrasta z dwóch czy trzech korzeni, ale splot korzeni, które gniły pod ziemią i nikt tego nie zauważył... Jest czymś więcej niż wojna, ponieważ jego zamiar trwa na zawsze, nawet jeśli nie zostało uwieńczone sukcesem. To zamiar ostateczny".

Więzy krwi

Jean Hatzfeld, autor trylogii o rwandyjskim ludobójstwie, kilkanaście lat po bratobójczej wojnie 1994 roku wraca do Rwandy, by oddać głos dzieciom ocalałych Tutsi i uwięzionych Hutu. Jak żyją, co myślą, czują, o czym marzą, jak zmagają się z piętnem masakry.