Może nie wszyscy zadają sobie tego typu pytania na co dzień, ale trzeba przyznać, że od czasu do czasu warto sobie pofilozofować, zapytać siebie i innych, co myślą o równości, wolności, Bogu, śmierci, cierpieniu, istnieniu. Ta książka prowokuje właśnie do rozmyślań i rozmów na tematy trudne, wymagające, dotyczące każdego z nas.
„Księga umarłych” czyta się lekko, z lekkim zachwytem nawet, bo o niby o śmierci, ale tak naprawdę więcej o miłości, tęsknocie, codziennych prostych czynnościach, które wypełniają życie z bliskimi, napotykanych trudnościach, czułości wobec najbliższych. Ogromna miłość do babci, która z wyczuciem zadbała o wychowanie, troska o tatę, strach i poczucie bezsilności wobec chorej psychicznie, niezrównoważonej matki. Wspomnienia bliskich zmarłych, urywane strzępki z ich życia. Ale spojrzenie też na świat poza człowiekiem i miejsce na odchodzenie zwierząt w swoim życiu. To celebracja życia, relacji międzyludzkich, codzienności w konfrontacji ze śmiercią. Czasem też przerażająca pustka po utracie, bezsilność i wołanie o ratunek.
"A teraz Tobie podaruję biel. Przekażę Ci tylko to, co białe; to, co zostaje białe, mimo że się brudzi. Nie będę już dłużej pytać samej siebie, czy powinnam Ci oddać moje własne życie".
.png)
"Nikt mnie nie rozumie... Ani lekarz, ani pielęgniarki. Wszyscy są tacy sami. Nikt się nawet nie stara zrozumieć. Zamiast tego dają mi leki i kłują zastrzykami".
"Matki pingwinów" są popularne na Netflixie, a to obowiązkowa lektura do czytania dla naszego społeczeństwa, żeby wiedzieć i rozumieć więcej, pomagać, wspierać a nie krzywdzić, obalać stereotypy, na siłę nie dostosowywać do wymagań otoczenia, akceptować.
Wpadła mi w ręce przypadkowo, i wciągnęła. Niby oczywista, ale wielokrotnie może poprawić komfort życia czytelnika i zmienić perspektywę życia. Może pomóc szukać wartości w sobie i w świecie. Proste podpowiedzi, które na początku sprawiają trudność, ale z czasem stają się całkiem naturalne, oczywiste. Wystarczy pamiętać, mieć z tyłu głowy:)
Siostra Małgorzata Chmielewska od ponad 30 lat "szczęśliwie żyje" i pracuje z osobami bezdomnymi, wykluczonymi, samotnymi, zaniedbanymi, niepełnosprawnymi, niekochanymi, pozbawionymi wsparcia najbliższych i państwa. Tym, którym nic nie przysługuje, którym nic się nie należy, nie są nikomu potrzebni, nikt w nich nie wierzy, są "przegrywami" w oczach świata.
