Król Zimy pragnie "wyjątkowego" przyjęcia urodzinowego w gronie swojego rodzeństwa. Ma mgliste wspomnienia z czasów dzieciństwa, kiedy "wszyscy żyli razem" i było im tak dobrze. Zaprasza rodzeństwo do Zimowego Pałacu, razem ucztują, grają, rozmawiają.
Ta lektura odkrywa wiele aspektów, pomaga w ich zrozumieniu, a przede wszystkim odsłania proces dojrzewania, pomaga rodzicowi zrozumieć go i przejść z lżejszym sercem i umysłem przez ten nietypowy czas. Pokazuje wielokrotnie, że rodzic nie musi ze wszystkim sobie radzić, że warto zwracać się do fachowców, kiedy coś niepokoi czy przerasta. Pomaga łagodniej przechodzić z dzieckiem przez okres buntu, złości, kłopotów, jakie pojawiają się wraz z dojrzewaniem.
Przed nami pierwsza książka w nowej serii ilustrowanych bajek filozoficznych dla młodych czytelników. O samotnym królu, który lubi słuchać śpiewu ptaków, ale nie wie, jak je przekonać do śpiewu, kiedy są uwięzione w klatce.
Tata nie zawsze ma ochotę i czas, żeby bawić się z Albertem. Albert ma pomysł i dużo wyobraźni. W jego głowie tworzy się postać Molgana. A ulubiona fajka taty znika, co wiąże się z gorszym nastrojem i mniejszymi zasobami cierpliwości taty.
.png)
"Nikt mnie nie rozumie... Ani lekarz, ani pielęgniarki. Wszyscy są tacy sami. Nikt się nawet nie stara zrozumieć. Zamiast tego dają mi leki i kłują zastrzykami".
Kamila wychowywana przez samotną mamę i babcię nie opływa w luksusy. Kiedy jest w ósmej klasie i dostaje zaproszenie na urodziny, jest szczęśliwa. Mama oddaje jej apaszkę, żeby miała prezent, który Wiktoria komentuje "to chyba jakaś ścierka do kurzu". Sebastian, brat Wiktorii zachęca Kamilę do tańców, stawia jej drinki. A potem, do sieci trafia film, jak pijana człapie pod ścianę. „W szkole zawrzało”.
Pełne uroku, ciepła, niepokoju, nieco filozoficzne opowiadanie o trudzie i radości relacji, potrzebie bycia razem i samotności.
.png)
"Czas płynie z zawrotną prędkością i szkoda go marnować na trzymanie ludzi na dystans. Albo w prawo, albo w lewo." Lekko mija te 416 stron, historia toczy się szybko, są w niej niespodzianki i naturalne koleje losu. Historia przyjaciół Noah i Bee z Santa Monica w Kaliforni rozkręca się na dobre. Przyjaźń przeradza się w cudowną pełną miłości bliskość. Ale każde z nich przechowuje mocno w sercu przeszłość, mierzy się z problemami, zazdrością. Czas musi pokazać, co będzie dalej.
Humla Hansson chodzi do piątej klasy. Jest Szwedką. To dziewczyna z charakterem, "w kwestii stylu ma tylko dwa ideały: ciocię Fanny i Gargamela". W pierwszym tomie przybliża czytelnikowi swoje przeżycia oraz zdradza najskrytsze tajemnice jej serca i umysłu. "Czytasz je na własne ryzyko".
To książka, która porusza niełatwy problem kłótni rodziców, rozstania, zeznawania w sądzie, obojętności wobec dzieci, szukania nowych ścieżek przez rodziców, rozpadu rodziny, ratowania się i prób radzenia sobie z nową sytuacją. Autorka przybliża temat niepełnych rodzin, bo z doświadczenia wie, jakie to trudne dla dziecka, odpowiada też na obecną sytuację w Polsce, gdzie co trzecie małżeństwo kończy się rozwodem.
Zastraszanie, znęcanie się, napastowanie osoby określane jest mianem bullyingu.
Poszanowanie czyichś poglądów, religii, koloru skóry, wyglądu to tolerancja.
Cierpienie i żal przeżywane po starcie bliskiej osoby to żałoba.
Odebranie sobie życia to samobójstwo.
Choć ma ponad 600 stron, potrafi zachwycić swoją fabułą, kolejno poznawanymi bohaterami i losami niezwykłej małpy Sally Jones. Potrafi wciągnąć w zagadkę śmierci Alfonsa Morro i przejąć się losami niesłusznie oskarżonego przyjaciela gorylicy - Chiefa. Potrafi ująć przyjaźniami i przywiązaniem Sally do człowieka, jej zdolnościami, talentem Any, upodobaniem do rozpusty indyjskiego maharadży. Wiele wątków, które pojawiają się w 79 rozdziałach, wciągają, wywołują emocje i wspaniale obrazują kolejno prezentowane postaci i miejsca w Portugalii, na morzu, w powietrzu i w dalekich Indiach. Do tego delikatne ilustracje dodają uroku miejsc i postaci.
To książka o chorobie, smutku, sile chęci przetrwania. Nie da się jej czytać szybko, bo wywołuje silne poruszenie. Bogactwo i piękno języka tak mocno trafia do umysłu i serca odbiorcy, umiejętnie wystawia czytelnika na próbę jego wytrzymałości, na tyle mocno, że trzeba ją co rusz odkładać, a potem znowu próbować mierzyć się z tym, co chorzy na raka ludzie muszą przeżywać. Nie jest to łatwe, przynajmniej dla mnie. Wyśmienicie napisana, kto by pomyślał, że o chorobie można pisać tak pięknie.
Mały niczym nie wyróżniający się staruszek nie może znaleźć przyjaciół. Psy warczą na niego, a jegomoście podstawiają mu nogi, kiedy go mijają. Staruszek płacze nocami. Tęskni za dobrem, za kimś, kto będzie dla niego równie miły, jak on jest miły dla innych. Rozwiesza ogłoszenia: "Samotny staruszek szuka przyjaciela" i czeka, by ktoś zechciał przyjaźnie spędzać z nim chwile.
Na pierwszy rzut oka można by powiedzieć, że przed nami może banalna młodzieżówka, ale po kilkunastu stronach okazuje się, że podjęta w niej tematyka wcale taka oczywista i
przyjemna nie jest. Bo poruszona tu sprawa jest skomplikowana i ważna, pokazuje, jak trudna jest rzeczywistość, w jakiej przyszło żyć obecnemu pokoleniu. Hejterskie komentarze, podstępne nękanie przez media społecznościowe, przemoc internetowa, to problemy, z którymi przyszło się mierzyć we współczesnym zagmatwanym świecie.
"Kanoro patrzy na mnie smutno i mówi:
Twoją zemstą powinno być szczęście, Kasieńko.
Szczęście.
I choć wiem, że ma rację,
To czuję się jeszcze gorzej,
Bo nie wiem jak być szczęśliwa"
W pierwszej części Meto poznajemy zasady, które obowiązują mieszkańców Domu. Dom zbudowano wewnątrz krateru, "na wyspie pochodzenia wulkanicznego, z górą pośrodku". Na stokach można uprawiać owoce, warzywa i zboża, hodować zwierzęta, wokół wyspy łowić ryby. Dom jest mocno strzeżony. Nikt nie może stąd wyjść. To zapomniane miejsce, ukryte przed światem, by nikt nie odnalazł odebranych rodzinom dzieci.
Poruszająca powieść dla młodzieży o samotności, trudnej przyjaźni i odwadze. Mimo, że nastoletniość dawno już u mnie minęła, przeczytałam ją z wypiekami na twarzy. A zanim doszłam do miejsca, w którym wyjaśniło się, kto jest skrywany w pokoju na górze, towarzyszył mi lekki niepokój.
