"Uśmiechnij się do mnie czasem, Panie, słonecznie - na całe niebo. Daj mi pogodę na jesienne dni, tak bardzo dzisiaj potrzebną". SDM. W wesołej zwartej gromadce ruszamy łapać zapasy dobrych chwil na jesienne pluchy, albo przynajmniej na następny tydzień:)
.png)
To powieść tak nostalgiczna i smutna, z dużą ilością historycznych informacji, że aż trudno się ją czyta. A opowiada o zawieszonym między dzisiejszą a dawną Italią mieście Triest. Światem, który minął i nie wróci, jako wspomnienie autorki o życiu na pograniczu, bez dopasowania, zapuszczenia korzeni, za to z całkiem przyzwoitą kawą.
Zemsta karalucha padła i na mnie, nie mogłam załadować zdjęć kilka razy:) W końcu się udało. Karaluchy to mściwe zwierzęta, i lepiej na nie uważać. Tylko rodzina Wieczorków wie, jak sobie z nimi radzić.
To kolejna karciana gra po Snu i Krukach, w którą mam przyjemność grać z młodym pokoleniem w mojej rodzinie. Ośmiolatek radzi sobie doskonale, rozgrywki mijają szybko i przyjemnie. Dobór kart, wymiana nie stanowią problemu, trzeba tylko pamiętać o 3 kartach funkcyjnych z Krukami, i ich działaniu (albo sprawdzać w instrukcji).
.png)
Jak żyć, aby było nam dobrze ze sobą i innym z nami, w trybie solo, w małżeństwie, czy w rodzinie. Dlaczego warto od siebie wymagać, zmieniać się, wprowadzać nowe, uczyć się, mieć pasje, być w dobrej relacji ze sobą i z innymi. Mówi o wielu oczywistych sprawach, a jednocześnie ważnych, o których może w codzienności zapominamy i warto je przypomnieć.
"Dawno, dawno temu (dokładnie w zeszły wtorek), nie za górami, za lasami, tylko na ulicy Żurawinowej pod numerem 13 otworzyła się zielona furtka i wyszła z niej niewielka dziewczynka". Brzmi zachęcająco, a dalej jest tylko lepiej, zabawniej, z wieloma zaskoczeniami, błyskotliwością i nowoczesnym trybem baśniowości, i ekstra kwitowaniem historii kolejno pojawiających się praw dziecka.
.png)
"Większości ludzi nigdy nie brakowało wyobraźni, by dostrzegać konsekwencje swoich działań i wymyślać alternatywy dla warunków, w których żyją. Tyle że akurat nie oni nadają bieg historii". Trafne obserwacje, dowody na to, że w obliczu ekologicznej katastrofy, człowiek powinien opamiętać się, przestać budować i chcieć wciąż więcej i więcej. Pytać siebie, czy to co robi jest "pożyteczne i słuszne". Architekci mają mnóstwo pomysłów, jak wykorzystać to, co jest, odmienić starą przestrzeń, by była bardziej przyjazna, jak żyć bardziej w zgodzie z naturą, wykorzystywać światło dzienne, wodę z intensywnych opadów, udoskonalać przestrzeń, by żyć bardziej w zgodzie z naturą, niż walce z nią. Bo niestety nikt nie mówi głośno: przestańmy budować.
