To kolejna karciana gra po Snu i Krukach, w którą mam przyjemność grać z młodym pokoleniem w mojej rodzinie. Ośmiolatek radzi sobie doskonale, rozgrywki mijają szybko i przyjemnie. Dobór kart, wymiana nie stanowią problemu, trzeba tylko pamiętać o 3 kartach funkcyjnych z Krukami, i ich działaniu (albo sprawdzać w instrukcji).
.png)
Jak żyć, aby było nam dobrze ze sobą i innym z nami, w trybie solo, w małżeństwie, czy w rodzinie. Dlaczego warto od siebie wymagać, zmieniać się, wprowadzać nowe, uczyć się, mieć pasje, być w dobrej relacji ze sobą i z innymi. Mówi o wielu oczywistych sprawach, a jednocześnie ważnych, o których może w codzienności zapominamy i warto je przypomnieć.
"Dawno, dawno temu (dokładnie w zeszły wtorek), nie za górami, za lasami, tylko na ulicy Żurawinowej pod numerem 13 otworzyła się zielona furtka i wyszła z niej niewielka dziewczynka". Brzmi zachęcająco, a dalej jest tylko lepiej, zabawniej, z wieloma zaskoczeniami, błyskotliwością i nowoczesnym trybem baśniowości, i ekstra kwitowaniem historii kolejno pojawiających się praw dziecka.
.png)
"Większości ludzi nigdy nie brakowało wyobraźni, by dostrzegać konsekwencje swoich działań i wymyślać alternatywy dla warunków, w których żyją. Tyle że akurat nie oni nadają bieg historii". Trafne obserwacje, dowody na to, że w obliczu ekologicznej katastrofy, człowiek powinien opamiętać się, przestać budować i chcieć wciąż więcej i więcej. Pytać siebie, czy to co robi jest "pożyteczne i słuszne". Architekci mają mnóstwo pomysłów, jak wykorzystać to, co jest, odmienić starą przestrzeń, by była bardziej przyjazna, jak żyć bardziej w zgodzie z naturą, wykorzystywać światło dzienne, wodę z intensywnych opadów, udoskonalać przestrzeń, by żyć bardziej w zgodzie z naturą, niż walce z nią. Bo niestety nikt nie mówi głośno: przestańmy budować.
.png)
Ulf nie ma lekko. Starszy brat zawsze znajdzie powód, by mu dokuczyć, wyśmiać, uderzyć, i skrzętnie zatrzeć ślady. W szkole i w w grupie rówieśniczej nie jest najlepszy, z równoważni spada, boi się przebiegać przed samochodami (a kto przegrywa nosi ksywę ślimacza dupa), jest niezdarny. Chłopiec marzy o tym, by być lepszy, silniejszy, bardziej przebojowy. I tu pojawia się Percy, obcięty na jeżyka jak łobuz, z głową pełną pomysłów, sprytny, rozrabiaka, chce być biznesmenem, jak tata.
„Język jest jak klej, który łączy ludzi”.
Książki o językowych niuansach mogłabym czytać bez końca, i mam wrażenie, że mogłoby być ich więcej, i nie tylko głośno mogę je czytać dziecku, ale też po cichu doczytuję to i owo, bo ciekawostek tu bez liku. Słów w gwarach i językach mniejszości narodowych, opowieści o różnorodnej Polsce, mapki ilustrujące gdzie czego szukać, jakie odmiany polszczyzny dominują w danym miejscu, komiksowe humorystyczne treści, dopełniające tekst.
Nie czytałam "Domu na głowie" ani "Domu nad rozlewiskiem". Ale historie o ukochankach połknęłam na urlopie z przyjemnością. Autorka powieści ma lekkie pióro, ładnie podzielone i uporządkowane rozdziały sprzyjają lekturze i porządkowaniu kolejnych historii miłosnych mniej lub bardziej dojrzałych, przebojowych, pięknych.
