Prosty język, różnorodna tematyka, historie, które oczarowują, bawią lub przejmują. Astrid Lindgren zna dziecięcy świat, wie, co się dzieje w sercach i głowach dzieci, i świetnie ubiera to w słowa, tworząc narrację, która nie pędzi, a przenosi w świat dziecięcych zabaw, pomysłów, radości lub zmartwień.
Dobrze trafiłam na Pepe, jego historie są bliskie przedszkolakom, a sposób opowiadania i ilustrowania bardzo nam się spodobał. Historie pomagają oswajać się z pierwszą wizytą u fryzjera, sztuką wyboru i jazdy na rowerze czy lotem potężnym samolotem. Każdy z tych procesów jest super poprowadzony, na wesoło, z dystansem, nie pomija trudności, nie komplikuje.
Palomino to kucyk do pokochania. Chce mieć dziewczynkę, którą będzie woził na grzbiecie, która będzie go karmić marchewką i zaplatać warkoczyki. Jest tak szybki, że nie zauważa, kiedy podczas galopu gubi dziewczynkę. Kiedy dostaje na urodziny nowe siodło, szybko chce je wypróbować pomimo niesprzyjających warunków.
Robert wraca do domu bardzo zły. Miał zły dzień. Musi jeszcze zdjąć buty, usiąść do stołu. Kiedy wchodzi do pokoju, wielki czerwony kudłaty potwór wkracza do akcji. Wściekły, zagniewany, rozrzuca przedmioty, szuka ujścia nagromadzonym emocjom. By w końcu odnaleźć równowagę.
Minęły lata, kiedy kilka razy do roku przy każdej możliwej okazji wolnych dni, pakowaliśmy plecaki i ruszaliśmy pociągiem albo autostopem w polskie góry. Teraz jest komfortowo, autem, prosto do celu. Z przystankami na to i owo.
"Żeby iść przed siebie, potrzeba tylko oczu. Możesz kroczyć, nie posiadając nóg, ale jeśli się rozglądasz, wędrówka będzie tylko powolnym przemieszczaniem się w przestrzeni".
.png)
Czas przynosi zmiany, nieustannie dzieje się coś obok nas. Czy zawsze to dostrzegamy? Dlaczego coś się zmienia? Jakie niesie skutki? Po co? Z jakiej przyczyny? Co będzie potem? Co powstanie z...?
