Co prawda, deszczowych dni coraz mniej, nawet jesienią, tym bardziej warto wiedzieć o nim jak najwięcej. Książkę czyta się dobrze. Uporządkowana tematycznie, na każdej dużej rozkładówce podejmuje inne zagadnienie związane z deszczem, opadami, wodą i jej brakiem.
Dobrze jest wrócić do licealnych lat, wygłupów na korytarzach, mniej lub bardziej udanych lekcji. Jednocześnie nie zazdroszczę obecnemu pokoleniu dorastania z możliwością dokumentowania spraw na bieżąco, robienia zdjęć z ukrycia i wrzucania ich na portale.
.png)
Hej cześć, gdzie to jest? Znasz smoka wawelskiego, syrenkę warszawską, białowieskie żubry? A może wiedza 5-latka sięga już dalej, rozpoznaje Wieżę Eiffla albo Statuę Wolności, a może smakowało włoskiej pizzy albo lodów?
Minorki to najmniejsze zwierzęta, o których pisze i które ilustruje pan Marcin Minor (zbieżność nieprzypadkowa:). Znamy kilka jego prac i cenimy za styl ilustracji. A po lekturze tej książki także za precyzję, zamiłowanie do przyrody i ekstra przekaz.
Przejmująca historia Janiny Bauman, która przeżyła wojnę, getto, wyzwolenie, głód, strach, tułaczki. "Wolałam zapomnieć. Przerażające obrazy powracały tylko w snach". Opisuje dokładnie kolejne dni wojny i przytacza wspomnienia, które skrzętnie pisała jako nastolatka. W tej grozie wojny, ucieczek, okrutnego strachu, znajduje się miejsce na kulturę, sztukę bycia z rodziną. Trzeba przyznać, że towarzyszy jej dużo szczęścia i dobrych zbiegów okoliczności, sytuacji, z których wyszła cało. "Przez wszystkie lata wojny miałyśmy - Mama, Zosia i ja - wyjątkowe szczęście. Wychodziłyśmy cało z najniebezpieczniejszych sytuacji: nie spaliłyśmy się żywcem w czasie oblężenia, nie umarłyśmy na tyfus, zawsze znajdowałyśmy jakąś szczelinę, by umknąć przed śmiercią".
