.png)
Jak dla mnie i dla mojego syna (dobre książki czyta wielokrotnie:), to najlepszy tom w serii Nauka z komiksem, dobrze napisany, poruszona ciekawa tematyka, a bohaterami są ulubieni i znani ze Zwierzogrodu: szczwany lis Nick Bajer i niezależna idealistka - króliczka Judy Hops. Porusza zagadnienia rozważnej uprawy roślin, ekologii, odpowiedzialnego korzystania z posiadanych rzeczy i zasady ułatwiające życie w mieście, by było miastem przyszłości, i służyło także kolejnym pokoleniom.
To trzeci tom Miast przyszłości z serii „Nauka z komiksem" dla dzieci w wieku 8-12 lat. W sprytny sposób przekazuje sporą ilość ciekawostek nt. lepszego funkcjonowania w ekologicznym mieście.
.png)
"Większości ludzi nigdy nie brakowało wyobraźni, by dostrzegać konsekwencje swoich działań i wymyślać alternatywy dla warunków, w których żyją. Tyle że akurat nie oni nadają bieg historii". Trafne obserwacje, dowody na to, że w obliczu ekologicznej katastrofy, człowiek powinien opamiętać się, przestać budować i chcieć wciąż więcej i więcej. Pytać siebie, czy to co robi jest "pożyteczne i słuszne". Architekci mają mnóstwo pomysłów, jak wykorzystać to, co jest, odmienić starą przestrzeń, by była bardziej przyjazna, jak żyć bardziej w zgodzie z naturą, wykorzystywać światło dzienne, wodę z intensywnych opadów, udoskonalać przestrzeń, by żyć bardziej w zgodzie z naturą, niż walce z nią. Bo niestety nikt nie mówi głośno: przestańmy budować.
To szerokie kompendium wiedzy z zakresu klimatu, jego uwarunkowań, postępujących zmian, wpływu ludzi i ich działań, hodowli zwierząt i uprawy czy niszczenia roślin. Rozdziały są mega solidnie dopracowane, pełne treści, których na próżno szukać w innych książkach dla dzieci. Zagadnienia potraktowane naprawdę poważnie, dla tych, co chcą rozumieć, wiedzieć więcej, żyć z większą świadomością i korzyścią dla środowiska. To wyczerpująca lekcja przyrody i ekologii dla każdego, kto chce żyć lepiej.
Zdarzyło się nam zachwycać intensywną zielenią przyrody Litwy, czystością jezior, uroczymi pagórkami, cudnie płynącymi rzekami. Wcześniej wydawało się dziko, trochę nieswojo. I na szczęście niewiele się to zmienia, choć oswoiliśmy już wiele:) Wróciliśmy tam po raz kolejny, odwiedzić stare znajome miejsca, na nowo spokojnie poczuć ten klimat, zachwycić prostotą, pouśmiechać do hiszpańskich pomysłów, odpowiedzieć na dziecięce potrzeby. Podróżowanie z dziećmi bywa może czasem wyczerpujące, ale i zdecydowanie lepiej smakuje. To one mają frajdę z huśtania, moczenia stóp w strumyku czy rzece, zbierania polnych kwiatów, smakowania lodów, podziwiania chmur czy tęczy. To od nich można się uczyć zachwytu nad tym, co proste i najpiękniejsze.
