Dynamiczna zabawna gra, w temacie myszy zjadających kawałki sera, ganiających za myszami kotów, psów podążających za kotami i karczmarzem zaprowadzającym porządek. Dzieje się. Trzeba więc działać szybko, najlepiej bezbłędnie, żeby nie dostawać karniaków.
W tej komiksowej opowieści Fryzia i Radzio przygotowują się do ślubu. Jest radośnie do momentu, kiedy dzieciaki zauważają przed domem tablicę z napisem: Na sprzedaż. A to oznacza dla nich przeprowadzkę. Blue nie potrafi się pogodzić z nową sytuacją, szuka sposobów na to, by odwieźć rodziców od tego pomysłu.
W pierwszym tomie serii Tata w tarapatach, podążaliśmy z rodziną Wieczorków, by uwolnić z rąk karaluchów ojca rodziny Gerarda. W kolejnych tomach niewiele się zmienia. Tata pakuje się w kolejne kłopoty. A Wieczorkowie ruszają za nim w pogoń. A ile kosmicznych przygód ich czeka po drodze, ile nowych wynalazków, jaki 13-zgłoskowiec nornicy Żermeny w międzyczasie, ile oswojonych zwierząt, i nowych pomysłów Eugenii i jej utalentowanych dzieci. Ponownie pojawia się też aspirant Kisiel, poznany w pierwszej części, postaci z baśni, tajemniczy szaman. Ilość wątków, powiedzeń, odwiedzin niezwykłych krain (w środku jaj czy kwiatów), humoru, puszczania oka do dorosłych, zwariowanych ilustracji Bartka Brosza, jest nieprawdopodobna.
Cieciorek siedzi w płytkiej wodzie, z kołem ratunkowym, robi to, co umie. Z podziwem obserwuje Fajne Fasolki, które idealnie skaczą z trampolin, pływają, mają perfekcyjne postawy i świetnie się bawią w grupie. Każdy by chciał być jak one.
Takich opowieści nam trzeba. Cudnie zilustrowana. Nie trzeba tu więcej słów, wszystkiego jest w sam raz, a zaduma i zachwyt nad rozsądnym gospodarowaniem słowem i wyczuciem sytuacji pozostaje w głowie, przesłanie wprawia w zadumę i skutecznie rozczula.
Kreskówkowa rodzina psiaków zaskakuje pomysłami na spędzanie ze sobą aktywnie czasu. Nawet papugowanie czy walka z kiepskim humorem potrafi zmienić się w ekstra zabawę rodziców z dziećmi albo dzieci z rodzicami. Codzienna rutyna dnia jest gdzieś wykonywana przy okazji dobrej zabawy dużych i małych.
To kartonowe ilustrowane książeczki dla maluchów, które pomagają oswajać się ze smakowaniem, odpowiednim jedzeniem, żeby zdrowo rosnąć, podsuwają rytm wieczoru, by spokojnie móc zasnąć.
"Uśmiechnij się do mnie czasem, Panie, słonecznie - na całe niebo. Daj mi pogodę na jesienne dni, tak bardzo dzisiaj potrzebną". SDM. W wesołej zwartej gromadce ruszamy łapać zapasy dobrych chwil na jesienne pluchy, albo przynajmniej na następny tydzień:)
.png)
To powieść tak nostalgiczna i smutna, z dużą ilością historycznych informacji, że aż trudno się ją czyta. A opowiada o zawieszonym między dzisiejszą a dawną Italią mieście Triest. Światem, który minął i nie wróci, jako wspomnienie autorki o życiu na pograniczu, bez dopasowania, zapuszczenia korzeni, za to z całkiem przyzwoitą kawą.
Zemsta karalucha padła i na mnie, nie mogłam załadować zdjęć kilka razy:) W końcu się udało. Karaluchy to mściwe zwierzęta, i lepiej na nie uważać. Tylko rodzina Wieczorków wie, jak sobie z nimi radzić.
To kolejna karciana gra po Snu i Krukach, w którą mam przyjemność grać z młodym pokoleniem w mojej rodzinie. Ośmiolatek radzi sobie doskonale, rozgrywki mijają szybko i przyjemnie. Dobór kart, wymiana nie stanowią problemu, trzeba tylko pamiętać o 3 kartach funkcyjnych z Krukami, i ich działaniu (albo sprawdzać w instrukcji).
.png)
Jak żyć, aby było nam dobrze ze sobą i innym z nami, w trybie solo, w małżeństwie, czy w rodzinie. Dlaczego warto od siebie wymagać, zmieniać się, wprowadzać nowe, uczyć się, mieć pasje, być w dobrej relacji ze sobą i z innymi. Mówi o wielu oczywistych sprawach, a jednocześnie ważnych, o których może w codzienności zapominamy i warto je przypomnieć.
"Dawno, dawno temu (dokładnie w zeszły wtorek), nie za górami, za lasami, tylko na ulicy Żurawinowej pod numerem 13 otworzyła się zielona furtka i wyszła z niej niewielka dziewczynka". Brzmi zachęcająco, a dalej jest tylko lepiej, zabawniej, z wieloma zaskoczeniami, błyskotliwością i nowoczesnym trybem baśniowości, i ekstra kwitowaniem historii kolejno pojawiających się praw dziecka.
.png)
"Większości ludzi nigdy nie brakowało wyobraźni, by dostrzegać konsekwencje swoich działań i wymyślać alternatywy dla warunków, w których żyją. Tyle że akurat nie oni nadają bieg historii". Trafne obserwacje, dowody na to, że w obliczu ekologicznej katastrofy, człowiek powinien opamiętać się, przestać budować i chcieć wciąż więcej i więcej. Pytać siebie, czy to co robi jest "pożyteczne i słuszne". Architekci mają mnóstwo pomysłów, jak wykorzystać to, co jest, odmienić starą przestrzeń, by była bardziej przyjazna, jak żyć bardziej w zgodzie z naturą, wykorzystywać światło dzienne, wodę z intensywnych opadów, udoskonalać przestrzeń, by żyć bardziej w zgodzie z naturą, niż walce z nią. Bo niestety nikt nie mówi głośno: przestańmy budować.
.png)
Ulf nie ma lekko. Starszy brat zawsze znajdzie powód, by mu dokuczyć, wyśmiać, uderzyć, i skrzętnie zatrzeć ślady. W szkole i w w grupie rówieśniczej nie jest najlepszy, z równoważni spada, boi się przebiegać przed samochodami (a kto przegrywa nosi ksywę ślimacza dupa), jest niezdarny. Chłopiec marzy o tym, by być lepszy, silniejszy, bardziej przebojowy. I tu pojawia się Percy, obcięty na jeżyka jak łobuz, z głową pełną pomysłów, sprytny, rozrabiaka, chce być biznesmenem, jak tata.
„Język jest jak klej, który łączy ludzi”.
Książki o językowych niuansach mogłabym czytać bez końca, i mam wrażenie, że mogłoby być ich więcej, i nie tylko głośno mogę je czytać dziecku, ale też po cichu doczytuję to i owo, bo ciekawostek tu bez liku. Słów w gwarach i językach mniejszości narodowych, opowieści o różnorodnej Polsce, mapki ilustrujące gdzie czego szukać, jakie odmiany polszczyzny dominują w danym miejscu, komiksowe humorystyczne treści, dopełniające tekst.
Nie czytałam "Domu na głowie" ani "Domu nad rozlewiskiem". Ale historie o ukochankach połknęłam na urlopie z przyjemnością. Autorka powieści ma lekkie pióro, ładnie podzielone i uporządkowane rozdziały sprzyjają lekturze i porządkowaniu kolejnych historii miłosnych mniej lub bardziej dojrzałych, przebojowych, pięknych.
25 tom komiksowych przygód Asteriksa napisanych i zilustrowanych przez samego Alberta Uderzo (po śmierci Rene Goscinnego) czyta się z ciekawością i uśmiechem. "stanowił akt prawdziwego ryzyka, lecz także hołd dla przyjaciela i niezrównanego twórcy. To również początek drugiego życia Asteriksa, który odkrywa tu całkiem inna galijską osadę...". Ilustrator zdecydowanie podołał wyzwaniu i stworzył udaną kontynuację dzieła, które rozpoczął z Goscinnym. Nieco uromantycznił historię (Obeliks płacze ze wzruszenia nad losem zakochanych), dodał wielu bohaterów, w tym wiele znaczących kobiet, co czytelnicy szybko zauważyli i docenili. Odwołał się do ważnego wydarzenia drugiej połowy XX wieku - budowy muru berlińskiego.
