Zima o poranku

Przejmująca historia Janiny Bauman, która przeżyła wojnę, getto, wyzwolenie, głód, strach, tułaczki. "Wolałam zapomnieć. Przerażające obrazy powracały tylko w snach". Opisuje dokładnie kolejne dni wojny i przytacza wspomnienia, które skrzętnie pisała jako nastolatka. W tej grozie wojny, ucieczek, okrutnego strachu, znajduje się miejsce na kulturę, sztukę bycia z rodziną. Trzeba przyznać, że towarzyszy jej dużo szczęścia i dobrych zbiegów okoliczności, sytuacji, z których wyszła cało. "Przez wszystkie lata wojny miałyśmy - Mama, Zosia i ja - wyjątkowe szczęście. Wychodziłyśmy cało z najniebezpieczniejszych sytuacji: nie spaliłyśmy się żywcem w czasie oblężenia, nie umarłyśmy na tyfus, zawsze znajdowałyśmy jakąś szczelinę, by umknąć przed śmiercią". 

Triest, czyli nigdzie

To powieść tak nostalgiczna i smutna, z dużą ilością historycznych informacji, że aż trudno się ją czyta. A opowiada o zawieszonym między dzisiejszą a dawną Italią mieście Triest. Światem, który minął i nie wróci, jako wspomnienie autorki o życiu na pograniczu, bez dopasowania, zapuszczenia korzeni, za to z całkiem przyzwoitą kawą. 

Nostalgia. Rzecz o moich ukochankach

Nie czytałam "Domu na głowie" ani "Domu nad rozlewiskiem". Ale historie o ukochankach połknęłam na urlopie z przyjemnością. Autorka powieści ma lekkie pióro, ładnie podzielone i uporządkowane rozdziały sprzyjają lekturze i porządkowaniu kolejnych historii miłosnych mniej lub bardziej dojrzałych, przebojowych, pięknych.

Tajemnice, które nas niszczą

Love Hilton mieszka z romantycznym uporządkowanym narzeczonym Joelem. Jest szczęśliwa u boku odpowiedzialnego i pracowitego człowieka, ambitnego doktora, który pnie się po szczeblach kariery i planuje ich przyszłość. Kiedy umiera jej mama, wraca do rodzinnego miasta, żeby wspierać swojego tatę. Po ośmiu latach spotyka też swojego dawnego przyjaciela ze szkolnych lat, ulubieńca rodziny, optymistycznego i przystojnego Brandona Munro. 

Muminki. Mamusia Muminka i kometa

Rodzina Muminków z przyjaciółmi snuje wspomnienia, kiedy nad ich Doliną miała pojawić się ognista gwiazda i niebezpieczeństwo, które paraliżowało mieszkańców.

Kocyk

Gdy na świecie pojawił się  Józef, dziadek uszył mu piękny kolorowy koc. Mijają lata, koc się zużywa. Mama chce go odłożyć. Józef idzie do dziadka. A ten po namyśle zamienia koc na kurtkę, kurtkę na kamizelkę, kamizelkę na chustkę...

8+2 i pierwsze święta

Z ogromną przyjemnością wróciłam do serii 8+2. Pogodna rodzinka spędza pierwszą zimę i świąteczny czas w domku w lesie. Wszystko jest nowe, piece pożerają ogromne ilości drewna. Ciepło i bliskość jest na porządku dziennym, a i przygoda otwiera się przed bohaterami, ponieważ babcia marzy o powrocie do górskich miejsc, które poznała w młodości.

Nagość życia. Opowieści z bagien Rwandy

To moja trzecia niezwykle trudna i smutna lektura autorstwa Jeana Hatzfelda, bez lukru, przeniknięta bólem, szczerością i wspomnieniami najbardziej krytycznych momentów, prawdą o człowieku. Nie da się jej przeczytać na raz, zbyt dużo w niej emocji, bólu, strachu. Zbyt trudno to zrozumieć, że "Ludobójstwo to nieludzki plan wymyślony przez ludzi, zbyt szalony i metodyczny".

Księga umarłych

 „Księga umarłych” czyta się lekko, z lekkim zachwytem nawet, bo o niby o śmierci, ale tak naprawdę więcej o miłości, tęsknocie, codziennych prostych czynnościach, które wypełniają życie z bliskimi, napotykanych trudnościach, czułości wobec najbliższych. Ogromna miłość do babci, która z wyczuciem zadbała o wychowanie, troska o tatę, strach i poczucie bezsilności wobec chorej psychicznie, niezrównoważonej matki. Wspomnienia bliskich zmarłych, urywane strzępki z ich życia. Ale spojrzenie też na świat poza człowiekiem i miejsce na odchodzenie zwierząt w swoim życiu. To celebracja życia, relacji międzyludzkich, codzienności w konfrontacji ze śmiercią. Czasem też przerażająca pustka po utracie, bezsilność i wołanie o ratunek.

Mamo/tato, opowiedz mi o swoim życiu

Wydawnictwo Zakamarki wydało książki, które trzeba napisać:) Oni inspirują, a mama lub tata próbuje znaleźć odpowiedź. To spisywanie kart ze swojego życia, wspominanie, ubieranie w słowa i przelewanie na papier, by kiedyś dziecko, mogło zajrzeć do takiej książki, poznać, zrozumieć. 

Zwierzoksiąg, tom 1. Na tropie zaginionych wspomnień

"W niniejszej Księdze zapisano wielkie i małe losy zwierząt, które przemykały po tym lesie w poszukiwaniu przygód, miłości oraz przyjaźni. Choć nie ma nic piękniejszego niż przeżywanie przygód i zdobywanie nowych wspomnień, jeszcze większą satysfakcję przynosi zapisywanie ich najbliższym."

Nadchodzi chłopiec

O wojnie, okrucieństwie, przemocy, brutalnych praktykach wobec więźniów można pisać ładnym językiem. Przekład z koreańskiego na pewno nie był łatwy, narracja jest w 1 i 3 osobie, w formie bezpośredniej i drugiej do czytelnika. Podobnie odbiór nie należy do najłatwiejszych. Te zmiany narracji dopiero w pewnym momencie stają się oczywiste, a historie oglądamy z różnych perspektyw. Historia masakry z 1980 roku w południowokoreańskim mieście Kwangju zyskuje na sile z każdym kolejnym rozdziałem. Zbrodnia pokazana jest z różnych stron uczestników, z ust wielu świadków. 

Babcia Dziergajka

 

Babcia Dziergajka nie lubi gotować (dziadek robi to lepiej), plotkować z koleżankami, woli dziergać. I to jak! "Tym, których lubiła, i tym, których kochała wciąż nowe skarpety na drutach dziergała".

25. grudnia

Przyjemnie wciągnęła i rozbawiła mnie ta historia czytana w czasie świątecznym, między kawałkiem ciasta a kubkiem kawy (mocno żałuję, że część jej została na kartach książki:(. Lekka, zabawna, ze śniegiem, rodzącym się uczuciem i przełamywaniem swoich granic i przyzwyczajeń. 

Dzieci, których nie ma

 

Wydawało mi się, że taka pozycja dla młodzieży będzie łagodna. A jednak znokautowały mnie te krótkie rozdziały, zdecydowanie dlatego, że dotyczą masakry na dzieciach, i że wojny trwają ciągle obok nas, a okrucieństwo ludzi nie zmniejsza się.

Chłopki. Opowieść o naszych babkach

To jedna z tych książek, które czyta się z zapałem i nie liczy stron:) Odnalazłam w niej sporo znanych historii opowiadanych przez mamę czy babcię. Nie tylko ja, bo myślę, że wielu z nas na przestrzeni dwóch trzech pokoleń odnajdzie jakieś ślady tych historii. A może mierzy się z dziwną oszczędnością, może zna w otoczeniu osoby, które okazują miłość przez jedzenie, może wykształceniem i ucieczką znalazł "furtkę do lepszego życia", może udało mu się przełamać okrutną zasadę „Kto się pod ławą urodził, nigdy na nią nie wejdzie” i cieszy go świadomość, że nie musi przez lata chodzić w tych samych butach. Może ciąży mu niskie poczucie i odnajdowanie miejsca w szeregu bez walki o swoje potrzeby i marzenia. Może genealogiczne śledztwo powoduje dziwną melancholię, bo "polska chamofobia" trwa, a chłopskie pochodzenie zwykle traktowane jest jako gorsze.

Uciekinierzy

"Zamknęliście mnie tu jak zwierzę w klatce!"

To mocna rzecz, zostaje w głowie i w sercu, głęboko. Niby z humorem, z dowcipnymi ciętymi ripostami, z wymykającymi się przekleństwami, nutką ironii, z brawurową ucieczką ze szpitala, ale pod tym wszystkim autor świetnie skrywa poważne i niezwykle istotne tematy: choroby, żegnania się z życiem, nostalgii, relacji, tęsknoty, tego, co ważne w życiu, śmierci i co będzie po niej.

 

Dawno temu w telewizji

Pierwszy rzut oka na okładkę książki - telegazeta? Kto to pamięta:)? Potem spotkania i wywiady z osobami, które w telewizji tworzyły: Randkę w ciemno, Miodowe lata, Rower Błażeja, Idola, 997, Klan - programy, które oglądały miliony Polaków, i które biły rekordy popularności. 

Moje życie z Tomkiem

"Teraz wiem, że jeśli ma się w sercu jakieś dobre uczucia skierowane do kogoś, nie trzeba tego kryć i zostawiać na jutro. Bo wcale nie ma pewności, że jutro nadejdzie".

Mallko i tata

 

Mamy tak mają. Powiedział mój syn, kiedy czytaliśmy tę książkę. Mama zaakceptowała Mallko od pierwszej chwili takiego jakim go poznała, nie miała problemu z tuleniem, kochaniem syna. "Matki już takie są. Musimy się sporo nauczyć od kobiet". Tata musiał trochę ze sobą powalczyć, przewartościować swoje wyobrażenia.