Czarny Młyn to nie byle jaka historia z dreszczykiem dla dzieci samodzielnie czytających. Pochłania, tak jak czarny młyn. Nie ma tu czasu na nudę. Akcja dzieje się w niewielkiej miejscowości, odciętej od świata, gdzie dzieci muszą wziąć losy w swoje ręce, żeby wyjaśnić nietypowe zdarzenia i nie zostać bez dorosłych.
Takie serie jak Dzień z życia... to ja bardzo szanuję, i mogłabym czytać bez końca. Ilości ciekawostek i zaskakujących faktów nie zliczysz. Nie raz dasz się zaskoczyć. Wiele razy uśmiechniesz. I będziesz bardzo zadowolony z czasu spędzonego nad lekturą. Popularyzowanie wiedzy i ujmowanie jej w fascynujące historie, Mike Barfield i Jess Bradley mają opanowane do perfekcji.
Prosty język, różnorodna tematyka, historie, które oczarowują, bawią lub przejmują. Astrid Lindgren zna dziecięcy świat, wie, co się dzieje w sercach i głowach dzieci, i świetnie ubiera to w słowa, tworząc narrację, która nie pędzi, a przenosi w świat dziecięcych zabaw, pomysłów, radości lub zmartwień.
Dobrze trafiłam na Pepe, jego historie są bliskie przedszkolakom, a sposób opowiadania i ilustrowania bardzo nam się spodobał. Historie pomagają oswajać się z pierwszą wizytą u fryzjera, sztuką wyboru i jazdy na rowerze czy lotem potężnym samolotem. Każdy z tych procesów jest super poprowadzony, na wesoło, z dystansem, nie pomija trudności, nie komplikuje.
Palomino to kucyk do pokochania. Chce mieć dziewczynkę, którą będzie woził na grzbiecie, która będzie go karmić marchewką i zaplatać warkoczyki. Jest tak szybki, że nie zauważa, kiedy podczas galopu gubi dziewczynkę. Kiedy dostaje na urodziny nowe siodło, szybko chce je wypróbować pomimo niesprzyjających warunków.
Robert wraca do domu bardzo zły. Miał zły dzień. Musi jeszcze zdjąć buty, usiąść do stołu. Kiedy wchodzi do pokoju, wielki czerwony kudłaty potwór wkracza do akcji. Wściekły, zagniewany, rozrzuca przedmioty, szuka ujścia nagromadzonym emocjom. By w końcu odnaleźć równowagę.
Minęły lata, kiedy kilka razy do roku przy każdej możliwej okazji wolnych dni, pakowaliśmy plecaki i ruszaliśmy pociągiem albo autostopem w polskie góry. Teraz jest komfortowo, autem, prosto do celu. Z przystankami na to i owo.
