Serię przygód Jano i Wito poznaliśmy jakiś czas temu, pierwsze tytuły wydane na twardych kartach, zachwycały wyrazami dźwiękonaśladowczymi, i były idealne na wiek 2-3. Teraz czytamy te dla starszych z małymi obrazkami do "czytania" i ćwiczeniami języka, z literami k, r, s. I wieloma dodatkowymi informacjami o kwiatach, zwierzętach, odległych miejscach, znaczeniu kolorów, emocjach, sztuce odkrywania w sobie talentów, radości z otrzymywanych prezentów, itp.
Ełcka Kolej Wąskotorowa zaskoczyła nas pozytywnie. Niby nic takiego, a jednak klimatycznie, porządek wycieczki zgodny z planem, i ze smakiem. W wybrane dni, dzieje się więcej. My byliśmy w zwykły słoneczny dzień, na przejeździe w obie strony, z przerwą na piknik, ognisko, lody. W wagonach słodki gwar i zachwyty dzieci, spokojne rytmiczne ciuch ciuch, które koi emocje, usypia, sprawia, że wracają wspomnienia z dawnych długich podróży na drugi koniec Polski.
Znam takich chłopców, którzy wiedzą dużo i zawsze są ciekawi, i chcą wiedzieć więcej o pociągach. Ta książka jest kierowana właśnie do takich dzieciaków, którym nie wystarczy ciuch ciuch, ale chcą wiedzieć, czym jest tender, brankard, "brzuch wieloryba", skąd silnik czerpie parę, jaki jest najszybszy/najwygodniejszy/najnowocześniejszy pociąg, jakie są rodzaje wagonów, itd.
Bajki na dobranoc to normalna rzecz. Ale bajki na dzień dobry? Czemu nie? Na przedłużenie leniwego wekendowego poranka, kiedy dziecko wtula się i potrzebuje bliskości. Ale i kiedy jest ożywione, chłonie świat całym sobą, a po aktywności porannej chce odpocząć, i wtedy także można zaserwować specjalne bajeczki na dzień dobry:)
Bardzo lubię te stare proste historie, świetną grafikę Juliusza Makowskiego, która pozostanie w głowie na zawsze. Tę historię pamiętam z półki bibliotecznej, na którą zaglądałam często i z dużym zapałem. Wiersz powstał w 1963 roku!, zachwyca prostotą, zachęca do twórczej zabawy.
"Oboje wyglądali jak nieboskie stworzenia. Dziewczynka, w samych majtkach i swetrze, była cała w czarnym smarze, ale chyba jej to nie przeszkadzało. Wąsik tulił do piersi marynarkę pełną jeży, koszulę miał podartą, a jego kolejarska czapka leżała pod kołami pociągu - i też był cały umazany smarem".
