
Reportaż powstał kilka lat temu, dokładnie w 2018 roku, napisany jest ekstra językiem, czyta się go z niedowierzaniem, zachwytem i w pośpiechu, żeby zdążyć wyczytać wszystkie obserwacje i uwagi autora i poznać całą jego podróż po Uzbekistanie. Podróż już całkiem dawna, bo odbyta przez Bartka Sabelę w 2011 roku, jej celem było dotarcie do brzegów wysychającego Morza Aralskiego. To analiza kilku tygodni spędzonych w Uzbekistanie i "niewyobrażalnego szaleństwa, jakie wydarzyło się na tym terenie". "Z ponad 40 000 km zbudowanych kanałów jedynie kilkanaście procent jest odpowiednio uszczelnionych. Efekt jest taki, że prawie 70% wody odebranej rzekom nie dociera ani do upraw, ani do Morza. Dziesiątki km sześciennych wody wyparowuje". "Stężenie soli w samej wodzie, powietrzu i w błocie jest tak ogromne, że czuć je w nozdrzach. Dziwna, niepokojąca, martwa, trupia wręcz woń... Chyba nigdy nie widziałem niczego bardziej martwego i pozbawionego nadziei... Stoję po kolana w wodzie i jest mi głupio. Nas, ludzi, nie powinno tu być".