Kiedy nad wioską Galów szaleje burza z piorunami, zjawia się wróżbita Gaduliks. Dobrze prawi, że po burzy przyjdzie słońce, a mieszkańcy wioski się pokłócą. Asteriks i Obeliks nie chcą takiego gościa, od początku widzą w nim podejrzanego manipulanta. Asteriks tłumaczy, że mają do czynienia z oszustem, który wróży ze śmierdzącej ryby. Gaduliks zamieszkuje więc w pobliskim lesie na polanie.
"Użycz mi schronienia pod swoim dachem do czasu, aż uciszy się gniew bogów".
Gaduliks ma talent do inscenizowania melodramatycznych, fantazyjnych i przerażających wystąpień. Przerażające pozy, wygląd wilkołaka, znaczące milczenie maskuje pustkę. Trzeba być naprawdę naiwnym albo chcieć wierzyć w to, co on mówi. Kiedy na końcu rzuca wyzwanie niebu, pozostaje mu uciekać z podkulonym ogonem. Nosi wilczą skórę, wąsy i bródka przypominają proroka. Pod ekstrawaganckim wyglądem kryje się manipulacja.
I szybko znajduje ufne osoby (pierwszymi naiwnymi są kobiety), które przynoszą mu "do czytania" gęsi, kury, i inne pożywne książki (Dobromina idzie na pierwszy ogień, sfrustrowana i rozczarowana swoim "prosiaczkiem" po spotkaniu z Gaduliksem ma nadzieję na zmianę ich losu). A ten chętnie dzieli się swoimi przepowiedniami, i każdy kto od niego wraca jest dziwnie zadowolony. Na wróżenie z Idelfiksa Obeliks kategorycznie nie pozwala:) "Nikt nigdy nas nie czytał i nikt nie będzie nas czytać!"
"Dokąd idziesz? Przejść się po lesie".
Wszystko dzieje się w tajemnicy, jedni przed drugimi nie zdradzają go, ale dzielą się swoimi marzeniami, jak zaczarowani wierzą we wszystko co powie. A czego nie powie, sami sobie dopowiadają. I bardzo im to odpowiada. Choć czasem psuje dotychczasowy porządek. Nawet Obeliks marzy teraz o pięknej blondynce. Niestety zdroworozsądkowy Asteriks wkrótce orientuje się, że coś jest nie tak, sprawdza sytuację. Mieszkańcy wioski mają swoje plany na przyszłość, trudno im się pogodzić, że ich marzenia mogą się nie ziścić.
Groteskowy centurion Kajus Makagigus marzy o karierze i zajęciu miejsca Cezara, chętnie podaje się wytycznym wróżbity. Chce oznajmić, że cała Galia została pokonana. "Ale nam dołożyli ci twoi pokonani". Szeroki w talii, o krótkich nogach, traci równowagę kiedy się denerwuje, a takie sytuacje spotykają go co chwila.
Fantastyczny temat, znakomicie odegrane role bohaterów, dowcip i dużo dobrej zabawy podczas kolejnych scen opuszczania wioski, powrotu do niej, zmagań z zapachem śmierdzącej ryby, serwowania odtrutki przez Panoramiksa (na długo przed I wojną wynalazł broń, która pokonywała wrogów równie skutecznie, co Obeliks "ot, trutka na nasze problemy"). Autorzy nawiązują do modnych w latach 70. filmów fantasy i melodramatów. Podejmują drażliwe tematy społeczne: szarlataneria i łatwowierność ludzi. Tom ukazał się w czasach walki ruchu o równouprawnienie kobiet. Kobiety były i są głównymi klientkami wróżbitów, kiedy nie były zależne od kariery mężów, choć irracjonalnie, marzyły o innym lepszym życiu.
.png)
.png)
Albert Uderzo, Rene Goscinny, tł. Marek Puszczewicz, Jolanta Sztuczyńska
wydawnictwo Egmont, Warszawa 2026
liczba stron: 96
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz