"To był po prostu ciężki rok, dużo się wydarzyło - mówi. Wiem. Miałem powiedzieć "przepraszam", ale mam dość przepraszania wszystkich. Mam dość ciągłego biczowania się. Nie chcę przepraszać, że czuję się winny, nie chcę przepraszać, że zostałem zaatakowany, nie chcę przepraszać, że postanowiłem zobaczyć się z bratem".
"W pałacu Słońca, na samiuśkim końcu świata mieszkają Trzy Zorze - siostry prządki – które przędą, układają i przecinają złote nici ludzkiego losu. I kiedy rodzi się dziecko, Zorze przychodzą, przynoszą nić jego losu i każdemu dziecku dają jakiś dar”. To baśniowa opowieść o umieraniu, śmierci, towarzyszących emocjach na różnych etapach cierpienia. Jako zachęta do rozmowy, udźwignięcia trudnego tematu związanego z utratą bliskiej osoby.
.png)
Każdy z nas nosi blizny, te ukryte lub widoczne na ciele. Ava ma blizny na całym ciele. Jako jedyna przeżyła okrutny pożar, wyskoczyła przez okno ratując swoje życie, ale czeka ją długa droga do poskładania ciała i życia w całość. Miesiące szpitala, kolejnych operacji, przeszczepów, terapii ciała i głowy, walki o oddech i normalne życie, sens i wiarę, że warto. A potem stawienia czoła szkolnej braci i społeczeństwa.
To książka o chorobie, smutku, sile chęci przetrwania. Nie da się jej czytać szybko, bo wywołuje silne poruszenie. Bogactwo i piękno języka tak mocno trafia do umysłu i serca odbiorcy, umiejętnie wystawia czytelnika na próbę jego wytrzymałości, na tyle mocno, że trzeba ją co rusz odkładać, a potem znowu próbować mierzyć się z tym, co chorzy na raka ludzie muszą przeżywać. Nie jest to łatwe, przynajmniej dla mnie. Wyśmienicie napisana, kto by pomyślał, że o chorobie można pisać tak pięknie.
