"Wyobraź sobie dziewczynkę, która decyduje się wziąć na siebie czyjąś winę. Powędrowałam wzrokiem w stronę ojca. Skóra i kości. Nie mogłam patrzeć na ostre rysy jego twarzy. Przypominał bęben - obciągnięty skórą i wydrążony w środku - który czeka, aż celne uderzenie w końcu wydobędzie z niego jakiś dźwięk".
"Najbardziej chyba szanuję kogoś, kto chce coś odbudować".
Czasem jest tak, że druga część powieści zawodzi. Tę czyta się z zapartym tchem, podobnie jak pierwszą. Styl opowiadania, podjęta tematyka pielęgnowania rodzinnych więzi, miłości bliskich, tęsknoty, troski o środowisko, wychodzenia z żałoby, podejmowania nowego życia, chwyta za serce.
"Jak pani myśli... myśli pani, że jeśli w kimś jest coś dzikiego, to da się tę dziką część oswoić? Jeśli to jest w jego naturze? Odziedziczone?"
