To już 11 tom przygód małych rozbrykanych kandydatów na bogów, którzy ćwiczą się w doskonaleniu umiejętności i swoich specjalizacjach. Przy okazji doświadczania przeszkadzają innym, drażnią i robią sporo psikusów. Ale czymże byłby świat dorosłych bez takich urwisów?
Tak przy okazji rozmów o wyjazdach wakacyjnych przyjaciół i znajomych, wzięło mnie na wspomnienia:) Dziesięć lat temu byliśmy i my na greckiej wyspie Rodos, po raz pierwszy nasze dziecko leciało wtedy samolotem, po raz pierwszy nocowaliśmy w hotelu, cykady koncertowały, turyści leniwie rozciągali się na leżakach i kąpali w hotelowym basenie. A my przyzwyczajeni do aktywności, nie mogliśmy usiedzieć w miejscu, więc ciągaliśmy nasze Maleństwo to tu to tam, żeby zaczerpnąć oddech, uciec od domowej rutyny i łapać jak najwięcej słońca.
Ten styl pisania trafia do młodego czytelnika, na tyle, że chichocze co chwila (z wąsów babci, szczypania za policzki, trajkotania jak stary rewolwer, z widoku gołego taty, domalowywania ubrań mamie, z szalonej jazdy na osiołku). Zachwyca się odwagą chłopca (nurkowanie, skoki do wody, polowanie na ośmiornice).
