"Podróże w czasie są świetne, gdy chcemy przeżyć coś na nowo. Za to jak chcesz, żeby coś się zmieniło, musisz czasem działać tu i teraz. Bo jeśli tego nie dopilnujesz, któregoś dnia będzie za późno".
Cato ma 12 lat, lubi robić zdjęcia rzeczom i zjawiskom nieistotnym, które nie zwracają niczyjej uwagi, nauczyła się "patrzeć naopak", tuż obok. Wychowuje ją nieobecny myślami tata Harold, który "chowa się przed życiem jak wystraszony chłopiec", choć "kiedyś nie był palantem". Cato nie lubi sąsiadki Cornelii, która przychodzi do domu jako wsparcie, przygotowuje posiłki, sprząta, jej zdaniem, czepia się jej i myszkuje. Ot, zwyczajne życie fanki king-fu, chrumkającego królika Żebraka So, do momentu, kiedy poznaje "bystrą i dziwaczną" panią Kano. Jej tajemniczość, "silna ciekawość" i zaangażowanie do prac w kinie, przyciąga i fascynuje dziewczynkę, dodaje wiary w siebie ("Pamiętaj, że potrafisz wiele więcej, niż sądzą inni. Zawsze"). Poznaje tajniki działania kina, który przenosi w czasie. "Wszystko to jest prawdziwe. Dlatego nie wolno ci robić nic dziwnego. Niczego nie zakłócaj, bo to może mieć poważne konsekwencje". Przygodom nie ma końca. Pojawiają się kolejne osoby, motywy, przedmioty, które pomagają oswoić śmierć mamy i coraz bardziej zrozumiałą samotność taty. "Mniej pytań, więcej cierpliwości ... To, co widzisz przed sobą jest pustą skorupą, widmem przeszłości... Pojawił się ktoś nowy... Kino znów zacznie działać".
"Cofniesz się w czasie z naszym gościem i będziesz pilnować, żeby wszystko przebiegło normalnie. Przede wszystkim patrz na zegarek. Nie możecie zostać za długo. Uważaj na rozdarcia w czasie". Dziewczynka jest pochłonięta scenami, którym się przygląda, przyswaja historie wyświetlane przez projektorem. "Cato jest jeszcze młoda, ale świetna z niej towarzyszka podróży w czasie". Czy znajdzie siły, by odbyć podróże do końca?
To opowieść, która przypomina, co ważne. O pamięci, bliskości, wspomnieniach. Trudnym czasie żałoby i pustki po bliskiej osobie. Radzeniu sobie ze stratą. O podróży wgłąb siebie. Czy warto wracać do przeszłości, czy da się naprawić to, co minęło? Książka ukazuje się w ramach projektu Siostrzeństwo Opowieści/Sisterhood of Stories.
Dofinansowane ze środków UE. Wyrażone poglądy i opinie są jedynie opiniami autora lub autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy i opinie Unii Europejskiej lub Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Edukacji i Kultury (EACEA). Unia Europejska ani EACEA nie ponoszą za nie odpowiedzialności
![]()
Filmy, których nigdzie nie grają (niderl. Film die nergens draaien)
Yorick Goldewijk, okładka: Helena Stiasny, tł. Olga Niziołek
wydawnictwo Dwie Siostry, Warszawa 2026
liczba stron: 200



Brak komentarzy:
Prześlij komentarz